Επιπλα Και Κουλτούρα

Μια περιστρεφόμενη δίνη απογοήτευσης και σαγήνης, παρελθόντος και παρόντος, ζωντανών και νεκρών, αλήθειας και ψέματος, ιστορίας και θρύλου, στο κέντρο της οποίας βρισκόταν αυτή τη στιγμή η αφεντιά του. Η αλλαγη ταπετσαριας είναι μια σοβαρή υπόθεση για να την αφήσει στα χέρια ερασιτεχνών.
Τριγύριζε μέσα στο δωμάτιο, που είχε μπουκώσει από τον κα­πνό του τσιγάρου, σαν θηρίο σε κλουβί. Η προσπάθεια να ηρε­μήσει είχε αποτύχει παταγωδώς. Οι αέναες σκέψεις βομβάρδιζαν το μυαλό του με ασίγαστη ένταση. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρ­τα και εμφανίστηκε χαμογελαστή  μ’ ένα κλειδί ανάμε­σα στο δείκτη και τον αντίχειρα.
Πετάχτηκε με ανακούφιση προς το μέρος της.
«Αυτό είναι; Είναι το κλειδί που ψάχναμε;»
«Όχι!» είπε  με σοβαρό ύφος.
Εκείνος χλόμιασε. «Όχι;»
«Είναι το αντίγραφο του κλειδιού για τα επιπλα τιμες που ψάχναμε!» είπε η φίλη του βάζοντας τα γέλια.
«Χαίρομαι που τα κατάφερες. Αναρωτιέμαι τι θα έκανα χωρίς εσένα», είπε ανακουφισμένος.
«Δεν ήταν και τόσο εύκολο να τα καταφέρω πάντως. Τα επιπλα πατρα είναι απαιτητικά. Αναγκά­στηκα να πω και ένα τόσο δα ψεματάκι. Δεν υπήρχε άλλος τρό­πος να την πείσω  και να αποφύγω τις διαρκείς ερωτήσεις της.»

Η αρχαία περίοδος του σχεδίου θα έχει πολύ ενδιαφέρον. Πού το βρήκαν; Το έγραψαν οι ίδιοι ή τους χαρίστηκε; Αν το έφεραν από αλλού, γιατί το έκρυβαν; Πώς δε μαθεύτηκε η κατοχή του; Έχω κι άλλα ερωτήματα για τα στρωματα, αλλά νομίζω ότι αυτά αρκούν για σήμερα. Για να εί­μαι ειλικρινής, δε γνωρίζω και πολλά για το  αυτό, πέραν κάποιον γενικοτήτων».
Ζήτησε το λόγο. Εκείνοι περί­μεναν ότι θα αρχίσει τη λεπτομερή αφήγηση.
Εκείνος είπε με στόμφο: «Ας φάμε!». Η παρέα ξεκαρδίστηκε στα γέλια, ενώ  συμπλήρωσε με το στόμα μισογεμάτο: «Πεινάω σαν λύκος. Η περιπέτεια μου άνοιξε την όρεξη. Για να μην πω ότι κατέστρεψε και μερικά καρκινοκύτταρα. Λοιπόν, οι απορίες σου θα λυθούν μετά το φαγητό μας. Θα πάμε σπίτι και θα τα πούμε με την ησυχία μας. Και τώρα τρώτε».
Οι άλλοι δυο συμφώνησαν γελώντας ακόμα.
Μετά το γεύμα το ραντεβού ανανεώθηκε για το ίδιο απόγευ­μα στο γνωστό πια μέρος των συναντήσεων τους, που δεν ήταν άλ­λο από το ταπεινό σαλονάκι του, που ήθελε αλλαγη ταπετσαριας.

Παραείχαμε σε δύσκολες περιόδους. Τέλος πάντων, διατηρώ με­ρικές στενές φιλίες στο χώρο, όπως λέγεται στην κοντινή συ­νοικία. Τις τελευταίες μέρες ψάχνω τις πιθανές διασυνδέσεις ι­στορικών προσωπικοτήτων της πόλης . Σήμερα, όταν φύγατε, έκανα μερικά τηλεφωνήματα. Στην πρώτη μας συνάντηση σας είχα μιλήσει για τον ξυλουργό, τον εξαίρετο τεχνίτη. Ήταν σίγουρα ένα αρχικό μέλος. Αυτό το ήξερα. Σ’ ένα λοιπόν από τα τηλεφωνήματα που έκανα μίλησα μ’ έναν εξέχοντα ιστορικό της κοινότητας. Ο φίλος μου , ρωτώντας τον για το εν λόγω, μου αποκά­λυψε άθελα του κάτι που δε θα μπορούσα να το φανταστώ. Με ά­φησε στήλη άλατος.
«Τι ήταν αυτό, κάτι σχετικό με τα επιπλα τιμες;» ρώτησε η γυναίκα, που δεν μπορούσε να τιθασεύσει την ταχυκαρδία της.
Της έριξα ένα βλέμμα μάλλον επιτιμητικό και συνέ­χισα:
«Όταν λοιπόν μου μιλούσε γι’ αυτή τη θρυλική φιγούρα, τον αποκάλεσε “ειδικό”. Νόμισα ότι δεν άκουσα καλά. Λίγο αρ­γότερα το επανέλαβε. Άρχισα να ζαλίζομαι. Δε θα μπορούσε να είναι σύμπτωση. Τον έκοψα και ρώτησα γιατί του προσέδιδε αυ­τό το προσωνύμιο.

Όσο για τη διακόσμηση σε μοντέρνα προσέγγιση να πω ότι αν χρησιμοποιήσουμε τα κατάλληλα είδη και τη φαντασία, το ξύλο υπόσχεται πάντα ένα ζεστό και διακριτικό του περιβάλλον. Πρέπει να επιλέξουμε τι θέλουμε για τις οπτικές γραμμές σε  διαφορετικές περιοχές ή περιβάλλοντα. Λοιπόν έχουμε διάφορα είδη ξυλείας για εξαιρετικά αποτελέσματα όπως είναι οξιά, καρυδιά πεύκα, έλατα, δρυς και κέδρος. Αυτά τα είδη ξύλου συνιστάται ιδιαίτερα για  ντεκόρ σε χώρους με επιπλα. Στην περίπτωση θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε  ξύλινη διακόσμηση για ένα δωμάτιο, πιστεύουμε ότι είναι το καλύτερο για  καλύτερο αρμονικό συνδυασμό υλικών και υφών. Η φινέτσα πρέπει να είναι πάντα παρούσα, έτσι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σχετικά με την αρμονία στο σχέδιο και τις ιδέες .Για μας καλύτερα είναι συνήθως τα θερμά  και μαλακά χρώματα, που θα μας δώσουν την αίσθηση της άνεσης.
Ένας όμορφος συνδυασμός είναι να χρησιμοποιήσετε μια ξύλινη βάση για να στηρίξετε μια τηλεόραση. Θα αποτελείται από διαφορετικά επίπεδα από κρύσταλλο που  τοποθετούνται  οριζόντια και κάθετα . Το ενδιαφέρον πράγμα σχετικά με αυτή την  διακόσμηση με ξύλο, ο είναι ακριβώς το ότι θα στηρίξουμε τα επιπλα καθώς και κάποια πολύ άνετα καθίσματα. Αυτά θα καλυφθούν με ένα ύφασμα ανάλογα με τις διαφορετικές αποχρώσεις του ξύλου που χρησιμοποιείται. Κατά τη γνώμη μας, το πράσινο μήλο με λεπτά άσπρα τελειώματα, ταιριάζει πολύ καλά με το ξύλο

Ο νέος κούνησε καταφατικά το κεφάλι χωρίς να πει τίπο­τα. Έσφιξε το χέρι του  δυνατά για άλλη μια φορά. Η βροχή είχε γίνει ψιχάλα. Αποφάσισε να πάει  με τα πόδια. Ο βοηθός του  έγινε πάλι ο οδηγός του. Τον ακολούθησε από μια άλλη σκά­λα, που έβγαζε σε μια εσωτερική αυλή με παλιά επιπλα. Βγήκαν από άλλο σημείο του τετραγώνου. Σε λίγο ο νεαρός τον άφησε λέγοντας του κάτι στα επιπλα, που νόμισε ότι ήταν η φράση . Χαμο­γέλασε πικρά. Περπάτησε μόνος του πια στους γυαλιστερούς δρό­μους κάτω από τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και την ψιχάλα.Χρειαζόταν ένα καλό δείπνο και ένα ζεστό μπάνιο για να συ­νέλθει. Ίσως και μια ασπιρίνη. Λίγο πριν φτάσει στο κατάφωτο ξενοδοχείο, χτύπησε το κινητό του. Το σήκωσε και αναρωτήθη­κε αν θα είχε κάποια ακόμα συνταρακτική πινελιά να προσθέσει η τύχη στον πίνακα της εξωφρενικής ημέρας που είχε περάσει. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει, καθώς μια ασθμαίνουσα γραμματέας άρχισε να περιγράφει τα καθέκαστα.

Θα  αναλογιζόταν κανείς το άσπλαχνο και στιβαρό χέρι της ειμαρμένης που είχε συντρίψει την οικογενειακή αυτοκρατορία; Ή θα σκεφτόταν ότι άφησε πίσω του αμύθητα πλούτη, τα πανάκριβα επιπλα, για να ακονίσουν τα νύχια πάνω τους οι γύπες και οι κόλακες, οι λιμοκοντόροι και οι διαχειριστές. Θυμόταν ότι κάποια καλοκαίρια στα μικράτα του από το μπαλκόνι του μικρού σπιτιού  φαίνονταν τα φώτα των ελικοπτέρων που κατέβαιναν κάθε δύο λεπτά για να α­φήσουν τους προσκεκλημένους στα ολονύχτια πάρτι της Χριστί­νας;. Έμοιαζαν σαν αφιονισμένες πυγολαμπίδες που προ­σελκύονταν στο φως από την απατηλή λάμψη της ματαιότη­τας. Τώρα πια επικρατούσε τόσο θλιβερή σιωπή πάνω στο κα­ταπράσινο νησάκι των ξεπεσμένων ζάπλουτων, που η επιγραφή στη βάση του ανδριάντα, “κάθε άνθρωπος πολλά επιπλα” μοιάζει εκτός χρόνου Σε λίγο έφτασε το μικρό φέριμποτ. Τα οικεία πρόσωπα που συνάντησε τον αναγνώρισαν αμέσως. Κάποιοι έσπευσαν να του σφίξουν το χέρι. Θυμόντουσαν τον παλιό φαρμακοποιό τους. Μί­λησε για λίγο με κάνα δυο από αυτούς.

Χώθηκε στο ντουλάπι του σαλονιού, πιο πολύ για να προστατευτεί από το κρύο παρά για να ασκήσει τα καθήκοντα του, τα οποία εξάλλου δεν τα ασκούσε και πολύ συ­χνά. Ο χώρος με τα νεα επιπλα είχε πάρει το όνομα του από μια περίφημη εικόνα ενός άνδρα που έλκεται προς τα λάθη Του. Πε­ρίφημη όχι για το θέμα της, που ήταν από τα αγαπημένα , όσο για την απαγωγή της, όπως λεγόταν, από τον αυ­τοκράτορα  της δυναστείας των αγγέλων, ο οποίος τη μετέφερε κρυφά στην πόλη, γοητευμένος από την ομορφιά της. Μέσα στο τρίκλινο δωμάτιο, οι δομικές αλλαγές του οποίου ήταν φανερές στο πέρασμα των χρόνων, βρισκόταν μόνο ένας άν­θρωπος, πιθανόν ο επίτροπος . Πλησίασε στο κύριο μέρος του δωματίου. Δεξιά κι αριστερά δέσποζαν δυο αυτοκρα­τορικοί καναπεδες, απ’ όπου οι άρχοντες του τόπου παρακολουθού­σαν το  τελετουργικό. Αισθάνθηκε για μια φευγαλέα στιγ­μή το φως των κεριών να δυναμώνει εκτυφλωτικά και να αστρά­φτει πάνω στο χρυσό ανάκλιντρο και τον πορφυρό κάλυμμα του καναπε, πάνω στο χρυσό φωτιστικό, τα γεμάτο στρωματα από ξύλο επιπλα, του αρχικού και στις ξύλινες ράβδους των τραπεζιών, τις στο­λισμένες με φώτα, και στο πλατύ μαρμάρινο κεντρικό τραπεζι.

Μπήκε στο εργαστήριο, όπου τον περίμεναν δέρματα, βαφές, υφάσματα, κολλητικές ύλες, κομμάτια τέλα για το χώρο μεταξύ εσωφύλλου και εξωφύλλου, χαρτιά για τα κεφαλάρια, χοντρό χαρτόνι για το διάκενο του καταστρώματος των βιβλίων, λεπτοί χάρακες για τη μέτρηση της πατούρας, φύλλα χρυσού για τα γράμματα και τις επιστρώσεις, πλαστικά καλύμματα και πρέσες για την εντύπωση των στοιχείων και των διακόσμων στο δέρμα, επιπλα όχι. Αγαπούσε αυτή τη δουλειά γιατί ήταν δημιουργική, και εκείνο το πρωί ιδιαίτερα, θέλοντας να ξεχάσει τις σκέψεις που τον ταλάνιζαν τις τελευταίες μέρες σχετικά με το χωρισμό του, άρπαξε τις σπάτουλες, τα πινέλα και τις χρυσοκλωστές με περισσή όρεξη. Δούλεψε συγκεντρωμένος μέχρι το μεσημέρι, με μικρά δια­λείμματα για να σηκώσει το τηλέφωνο για κάποια παραγγελία, να πληρώσει το παιδί που έφερε τον καφέ ή να υποδεχτεί έναν πε­λάτη.Γύρω στις τρεις άρχισε να μαζεύει τα πράγματα του, όταν το μάτι του έπεσε στα επιπλα  που είχε αφήσει το πρωί. Κατευθύνθηκε προς το τραπεζάκι και τον πήρε στα χέρια του. Περιείχε χαρτιά, όπως φαινόταν από το βάρος του. Τον άνοιξε και άδειασε το περιεχόμενο στο γραφείο. Έμεινε να κοιτάζει μια πλαστική θήκη διαφανή, με κάποια φύλλα, που έ­δειχναν πολύ παλιά. Τα έβγαλε με προσοχή από τη θήκη και τα ψηλάφισε, τα αξεσουαρ της δουλειάς ήταν πολλά, αλλά αρχική ιδέα δεν υπήρχε για στρωματα σε κουζινεσ.

Εμπρός στα μάτια σας, μπορεί να βλέπετε ότι τα επιπλα σας είναι εντάξει αλλά να μην πηρε χαμπάρι τι γινόταν κάτω απ τη μύτη της. Εγώ έβλεπα πολύ περισσότερα, είχα εξασκηθεί να βλέπω. Κι ο κόσμος έβλεπε. Και βίωνε. Πολλές φορές μιλούσαμε με τα μάτια. Κι αυτό ανακούφιζε και τους δυο μας. Ιδιαίτερα εκείνον. Γιατί ζούσε σε μια κόλαση. Φαντάζομαι δηλαδή, δεν ξέρω πάλι. Όλα ήταν άπιαστα επιπλα, αόριστα, αιωρούνταν στην ατμόσφαιρα σαν μικρά καταχθόνια στρωματα. Η μάνα μας, κάθε φορά που βρισκόταν κοντά του, μεταμορφωνόταν, το βλέμμα της έχανε την αψάδα του, γινόταν απαλό σαν χάδι, η φωνή της έπαιρνε άλλη χροιά, μαλακή, παρακαλεστή, συρτή. Ενδιαφερόταν για οτιδήποτε τον αφορούσε, αυτή που δεν είχε ποτέ της γνοιαστεί. Ούτε όταν είχε πάθει πνευμονία και είχε μείνει δυο μήνες στο κρεβάτι με ένα σωρό επιπλοκές, ούτε τότε είχε χαλάσει τη ζαχαρένια της, όπως έμαθα αργότερα. Ανακατεμένα πράγματα, τα ειδη κηπου στα κρεβάτια, τα ειδη υγιεινής στην κουζίνα, φωτισμοσ ανύπαρκτος.

Με σκοπό να ευχαριστήσει κάποιον ιδιοτελή πολιτικό ο Γιώργος υπόγραψε μια τιμή προσφοράς για να αλλάξει μερικά επιπλα. ‘Ο Κώστας όχι μόνον αρνήθηκε να εκτελέσει την αρχικη διαταγή τού Προέδρου αλλά και δήλωσε πως μόνο ένας ηλίθιος θα μπορούσε να υπογράψει ένα τέτοιο διάταγμα. Τι έγινε, λοιπόν; Όταν ο Γιώργος έμαθε τις λεπτομέρειες, ήρεμα απάντησε: “Αν ο Κώστας είπε άτι είμαι ένας ηλίθιος, σίγουρα θα είμαι, επειδή εκείνος σχεδόν πάντα έχει δίκιο. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να δω καλύτερα τον εαυτό μου στο σαλόνι”.
‘Ο Γιώργος πήγε ο ίδιος να δει τον Κώστα. Άκουσε τις εξηγήσεις του και πείσθηκε ότι το διάταγμα του εκείνο δεν έπρεπε να εφαρμοσθεί. ‘Ο Γιώργος μ’ ευχαρίστηση δεχόταν την κριτική όταν ήξερε ότι γινόταν μ’ ειλικρίνεια, με γνώση και με σκοπό να βοηθήσει μια κατάσταση, χωρίς παιχνιδια.
‘Αλλά το ίδιο πρέπει να κάνουμε όλοι μας, γιατί ποτέ δε μπορούμε να κάνουμε πάντα το σωστό. Τουλάχιστον αυτό είπε ο καναπες. Έλπιζε να τον κρίνουν με ειλικρίνεια σαν Πρόεδρο για να μπορέσει να διορθώσει τα λάθη του. Ακόμη κι ο Γιώργος δήλωσε ότι τα αξεσουαρ του ήταν λαθεμένα κάθε φορά.
«Η γνωση των επίπλων μας», είπε ο Ξυλουργός, «για μας, βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια, απ’ τη γνώμη που έχουμε μεις για τον εαυτό μας».
Το ξέρω πολύ καλά πως τούτη η δήλωση είναι σωστή τις περισσότερες φορές ωστόσο, όταν κάποιος αρχίζει να με κρίνει, αν δεν προσέχω συνέχεια τον εαυτό μου, ενστικτωδώς και αυτόματα περνάω στην άμυνα ακόμη και πριν να έχω την παραμικρή ιδέα γι’ αυτό που πρόκειται να πει ο επικριτικές του. Αηδιάζω τον εαυτό μου κάθε φορά που το κάνω αυτό. Όλοι μας τείνουμε ν’ αγανακτούμε με τις επικρίσεις και ν’ αστράφτουμε.